Tuesday, 29 September 2009

பிரிவுபசாரக் கவிதை!

என் தலைமை மருத்துவர் திருமதி. ரூபா அவர்கள் இந்த மாதம் பணி ஓய்வு பெறுகிறார்கள். அவர்களின்  பிரிவுபச்சார விழாவில் நான் வாசித்த சில வரிகள்:

 

தந்தையைப் பிரிந்தால் அது கரு!

தாயைப் பிரிந்தால் அது குழவி!

வயலைப் பிரிந்தால் அது நெல்,

உதட்டைப் பிரிந்தால் அது சொல்!

இரவைப் பிரிந்த பொழுதுதான் காலை,

செடியைப் பிரிந்த மலர்தான் மாலை!

மலையைப் பிரிந்த கல்தான் சிலை,

செடியைப் பிரிந்தால்தான் காய்க்கு விலை!

இமைகள் பிரிந்தால்தான் பார்வை,

உழைத்துக் களைத்தால்தான் வேர்வை!

கூட்டைப் பிரிந்தால்தான் பறவை,

நாங்கள் வேண்டுவதோ உங்கள் உறவை!

விண்ணைப் பிரிந்தால் மழைத்தண்ணீர்,

உங்களைப் பிரியும் எம் கண்ணில் கண்ணீர்!

நாங்கள் பிறந்தது வேறுவேறு தாய்க்கு,

ஆயினும் பிள்ளைகள் இந்த ஒரே தாய்க்கு!

 

உங்களிடம் பிடித்தது உங்கள் பிடிவாதம்,

நாங்கள் செய்ததோ எதிர்வாதம்,

நாங்கள் கேட்பது உங்கள் ஆசீர்வாதம்!!

Monday, 28 September 2009

என் நினைவுகளிலிருந்து!-காதல்!

 

காதல், அழகு, கடவுள் மற்றும் பணம்!!!

இந்த நான்கு தலைப்புகளில் எழுதச் சொல்லி மூவரிடமிருந்து அழைப்பு!

காதல்- காதலுக்கு யார் விளக்கம் சொல்ல முடியும்? காதல் ஒவ்வொருவராலும் உணரப்படும் ஒரு உணர்வு.

இளம் வயதில் ஐந்தாம் வகுப்பில்  படித்த, இப்போது பெயர்தெரியாத  பெண்ணைப் பிடித்தது காதலா? முகம் மறந்துபோன கலங்கலான இன்னும் மறக்காத அந்த நினைவுகள் இன்னும் மன ஆழத்தில் உள்ளனவே! ஆயினும் அங்கு உடல் கவர்ச்சி ஏதுமில்லை. ஆயினும் அந்த நினைவுகள் மறக்கவில்லை.

வாழ்வின் ஒரு தருணத்தில், ஏதாவதொரு தருணத்தில் வரும் அழகிய காதல் போல் எதுவுமில்லை என்று சொல்லலாம்!

தாஸ்தாவ்ஸ்கியின் ”வெண்ணிற இரவுகள்” போல் காதல் ஒரு மாயவலை! ஆழமறிந்தார்ப் போல் இருந்தாலும் அறியமுடியாத வளைவுகளைக் கொண்ட அற்புதத் தீ அது!  அந்தத் தீயின் சுவையை அறிந்தவர்களாலும் சொல்லமுடியாத அற்புத வேதனை அது.

”காதலா? அப்படியென்றால் என்ன?“ என்று கேட்கும் சில நண்பர்களை நான் கண்டிருக்கிறேன். அவர்கள் என் நெருக்கமான நண்பகளும் கூட! அவர்களுக்கும் காதல் கவிதைகளை அப்போது எழுத்த் தொடங்கியிருந்த எனக்கும் நெருங்கிய நட்பு ஏற்பட்டது ஆச்சரியம் என்பதைவிட சூழ்நிலையின் கட்டாயம்தான் என்றும் கூறலாம். இன்றும் கூட என் தலைமை மருத்துவ அதிகாரியின் பிரிவுபச்சாரத்தில் நான் ஒரு கவிதை வாசித்தபோது ஆச்சரியக் கரவொலி எழுப்பியோர் அதிகம்.

”உன் இன்னொரு முகத்தை இதுவரை காட்டவில்லையே தேவா!”  என்று சிரித்தார் என் நண்பர்.

காதல் கவிஞர்கள் எப்போதும் என் நண்பர்களாக அமையவில்லை! எல்லோருக்கும் இதுபோல்தானோ?

கல்யாணத்தில் முடிந்தால்தான் காதல் வெற்றிபெற்றதாகக் கூறும் முட்டாள்கள் இங்கு நிறையப் பேர்.

காதல் யார் அழைத்து வந்தது? ஒரு காற்றுப் போல் அனுமதியின்றி  நுழைந்து ஆக்கிரமித்த காதலை எப்படிச் சொல்வது?

இத்தனை வரிகளுக்குள் இந்த இடுகையை முடிக்கமுடியாமல் காதல் மட்டுமே இவ்வளவு வரிகள் என்னை இழுத்து வந்து விட்டதே!

பிரபஞ்சத்தின் அறியமுடியாத மாயம் காதல்! என்னைத் தீண்டிய அந்தக் காதல் எல்லோரையும் தீண்டும்! ஒவ்வொருவரின் உள்ளத்திலும் அதன் சுவடுகள் இருக்கத்தான் செய்யும்.

தொடர்ந்து எழுதுவேன்!!

Related Posts with Thumbnails

blogapedia

Blog Directory